Miłość

Oto ona Niby chmu­ra dana tym prze­lot­nym ka­mie­ni rzeź­bia­rzom, wszech­ży­wo­tom, aby w niej czy­ni­ły ar­cha­nio­ła kształt, któ­ry wi­dzia­ny w daw­nym śnie - był w gło­sie roz­po­zna­ny. Więc zie­lo­ne gło­wi­ce li­ści, więc jak stru­gi desz­czo­wej po­top kłę­bi ro­ślin ucho­dzą do góry, i na prze­kór po­wie­trza oplo­tom pu­chem brzę­czą po­czy­na­jąc z chmu­ry ar­cha­nio­ła wspie­ra­ją­ce sto­py. Więc zwie­rzę­ta w opa­rach be­ko­wisk, w ko­tłach po­lan w sie­bie prze­ni­ka­jąc, pod na­mio­tem trwa­ją­cych od­no­wień two­rząc z wol­na w to­nach roz­po­zna­ją dło­nie śmi­głe niby pió­ra bla­sku wy­peł­nio­ne jak kwiat nie­ba - ła­ską. I on jesz­cze rzeź­biarz nie­ro­zum­ny krze­sze chmu­rę w że­la­znym śnie lęku, krze­sząc wzno­si mar­mu­ro­we trum­ny albo mar­twe po­są­gów ko­lum­ny w po­do­bień­stwo two­je. Nie­po­zna­ny anioł nad nim dłu­tem z gła­zu gna­ny to go wę­żem owi­nie ro­ślin­nym, to po­wie­trzem omi­nie płyn­nym i nie­zna­ny trwa, pro­mie­nie leje, co jak w gro­bie skoń­czo­ne na­dzie­je - z dło­ni, któ­re pło­mie­niem pa­da­jąc wró­cą w dło­nie, gdy się gła­zem sta­ją. 19.II.42 r. K.K.Baczyński